Adı Soyadı:Hasan Öztürk
Mesleği:Emekli Öğretmen
Doğ Yeri:Yerkozlu
İkameti:Atakum/Samsun
Doğum yılı:1959
İletişim: Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır  

BİR GÜN MUTLAKA .........

Bir gün, çocuğum oldu, O dünyaya geldiğinde bir başka hissetmiştim kendimi...

Öğrencilerime   karşı beslediğim sevgi ise onun doğumundan sonra daha da artmış kızımla onları eşdeğer görmeye başlamıştım.

Fakat, vermem gereken dersler ve ödenmesi gereken  faturalarla ve öğretmenevindeki dostlarla haşır-neşir olmama rağmen, bu esnada  kızıma da gereken ilgiyi gösterdiğimi zannediyordum...

Ben kurs için Ankara'ya gittiğimde yürümeyi, Koordinatörlük için ilçelere gittiğimde ise konuşmayı öğrendi..

Biraz büyüdüğünde ise " SENİN GİBİ OLMAK İSTİYORUM BABA" demeye başladı. Benim gibi olmak istemesine çok sevinmiştim.. Kızına iyi bir örnek teşkil eden kendimle de gurur duymuştum....

İşyerine telefon açıp "Baba eve ne zaman geleceksin? " diye sorardı ikide bir...
"Bilemiyorum, kızım fakat geldiğimde birlikte o çok istediğin parkta güzel vakit geçirebileceğini söyleyebilirim ...."

Yorgunluktan pestilim çıktığından olacakki, kızımı yine parka götürmeyi becerememiştim...

Yıllar öylece geçip gitti. Kızım, ilkokul, lise, derken üniversiteden de mezun olmuştu.

Artık her baba gibi benimde söyleme gereken bir şeyler vardı. "Seninle gurur duyuyorum " kızım dedim.

 "Gel, şöyle biraz oturalım; sana diyeceklerim var" Başını salladı ve gülümseyerek; "Arkadaşlara sözüm var baba" dedi. "sen arabanın anahtarlarını verebilirmisin bana ? sonra görüşürüz, oldumu?" diyerek uzaklaşmıştı......

Yıllar öylece geçip gitmişti. Nihayet emekli oluyordum. Artık işimde daha rahattım. Kızıma zamanımın çoğunu ayırabilecektim.. Kızım ise Ankara'da bir şirkette iyi bir konumda çalışıyor ve orada yaşıyordu...

Bir gün ona telefon ettim. " Eğer sence de uygunsa, haftasonu Taşova'ya gel de hasret giderelim. Babaanneni de sevindirirsin " dedim.. "Sevinirim baba" dedi. " Bir bakayım, müsait bir vakit bulabilirsem gelirim, ama şu aralar şirkette işler çok yoğun. Fakat görüşmeyi bende çok istiyorum, baba"

"Peki ne vakit gelirsin kızım?"

"Ne zaman olur bilmiyorum, baba. Şimdi önemli bir görüşmem var, ona yetişmem gerek. Sonra ararım seni. Şayet gelirsem ; BİR GÜN MUTLAKA GELECEĞİM .   Geldiğimde de çocuklukta hiç gidemediğim parka da uğramak istiyorum " baba  dedi...

Kızımın bu cevapları karşısında; Teypin içindeki kasette çalan, BEN NEREDE YANLIŞ YAPTIM Türküsü ise, iç dünyamda fırtınaların kopmasına vesile oluyordu....

Telefonu kapattığımda, kızımın çocukluk hayalini gerçekleştirdiğini çok daha iyi anlamıştım.

Çocukluk hayalini gerçekleştirdiğini.....

Örnek aldığı,      işgüzar babasına benzediğini .....

Büyüyünce tıpkı babası gibi olduğunu.....


HASAN ÖZTÜRK.....

KAYNAK:   HASAN ÖZTÜRK-MEDET YAPICI (HAVZA-REHBERLİK.)